Obszar chroniony Białe Karpaty leży w trzech częściach – Białe Karpaty, Dolnomorawski padół i Wizowicka wierzchowina. CHKO Białe Karpaty geologicznie należy do Karpat Zachodnich, które są częścią składową alp śródeuropejskich. Znakiem podstawowym tego terenu jest członowata powierzchnia z bardzo chwiejną rzeźbą terenu, skłonitostnym położeniem obszaru i wysokością nad poziomem morza. Jego oś tworzona jest przez graniczne pasmo górskie Białe Karpaty, przedłużone wzdłuż granicy z strony południowo-zachodniej aż do północno-wschodniej. Góry te zaczynają się w Strażnicy, a kończą przy Lyskim przesmyku. Na południowym zachodzie zaczynają Żalhosticką wierzchowiną, w kierunku na północny wschód nawiązuje na nią Jaworzinska górzystość z najwyższym punktem Białych Karpat – Wielką Jaworziną (970m n.p.m.). Specyficzne warunki dla życia w Białych Karpatach oraz odległość licznych osiedli doprowadziły do utrzymania obfitych tradycji folkloru.